Wanneer een kind overlijdt, houdt het verlies niet op bij de ouders. Het trekt verder – soms stil, soms onzichtbaar – naar de kinderen die daarna komen, of die al in het gezin waren. Zij groeien op met een leegte die ze niet kunnen benoemen, maar wel voelen.

Een levend kind kan een overleden kind nooit vervangen. Maar het probeert het soms wél en dat kost een leven lang energie. Op deze avond gaat het over dat kwetsbare kind. Over hoe rouw onbewust doorgegeven wordt tussen generaties. Over faalangst, eenzaamheid en de vraag die steeds terugkomt: doe ik er écht toe? En bovenal: over wat er mogelijk wordt als je dit eindelijk kunt benoemen.

Voor wie?
Deze lezing is bedoeld voor volwassen Elviskinderen die herkenning zoeken in hun eigen verhaal, voor ouders die een kind verloren en willen begrijpen wat dit betekent voor hun andere kinderen, en voor zorgprofessionals die dit thema tegenkomen in hun praktijk.

De sprekers
Ard Nieuwenbroek, auteur van Elviskinderen begeleiden, geeft dit verschijnsel een naam en een gezicht. Ingeborg Hagen spreekt als ervaringsdeskundige — vanuit haar eigen leven als Elviskind. Na afloop is er een nazit met gelegenheid tot ontmoeting.